Mijn intuïtie uit zich vooral in beelden. Regelmatig krijg ik beelden door. Eerder was ik me hier nooit bewust van, maar hoe meer ik terug ging naar mijn gevoel, hoe meer mijn intuïtie naar boven kwam en daarmee dus ook de beelden. Het is net of iemand mij dan vlug een foto of een kort filmpje laat zien of dat ik heel even in een andere situatie ben beland. Het in beelden zien heb ik al mijn hele leven gehad. Ik zie bijvoorbeeld ineens een beeld als ik met iemand aan het praten ben of als ik iemand denk of gewoon zo ineens.
Beelden op dag 5
Dit gebeurde mij ook regelmatig tijdens de ziekenhuisopnames van mijn dochter en de zomervakantie in 2018. Toen heb ik veel opgeschreven, waaronder het volgende:
Ze ligt inmiddels al 5 dagen in het ziekenhuis, is van de IC af en we wachten vol smart op het moment dat haar darmen weer gaan werken. In de tussentijd mag ze kleine slokjes water drinken en om de zoveel tijd wordt haar maag leeggehaald via de maagsonde. Dag 5 is cruciaal. Als haar darmen het vandaag niet gaan doen, dan zal er gestart worden met parenterale voeding. Dit is voeding dat via een soort infuus rechtstreeks in de bloedbaan komt.
De ochtend van dag 5 lig ik ’s morgens vroeg thuis in mijn bed en ineens zie ik haar liggen in het ziekenhuisbed. Ze is aan het spugen. Ik voel haar angst en pijn. Het beeld verdwijnt weer. Het was of ik net even bij haar aanwezig ben geweest. Ik baal want als ze inderdaad gespuugd heeft zijn we helaas verder van huis. Ik hoop nog zo dat mijn beeld niet klopt, maar helaas. Als ik op mijn telefoon kijk zie ik het volgende berichtje van haar vader: Ze heeft net alles onder gespuugd en heeft nu veel pijn aan haar wond.
Gelukkig beginnen haar darmen in de loop van die dag wel langzaam te werken en hoeft er godzijdank geen infuus te worden geplaatst. Wat zijn wij blij, want in de tussentijd heeft mijn meisje al 4 infusen in haar arm, heeft ze een maagsonde in haar neus, een katheter in haar blaas, een epidurale katheter in haar rug en een drain in haar buik. Na 10 dagen mag ze gelukkig weer naar huis. Ze eet inmiddels weer en de wonden genezen goed. Volgens de artsen kunnen we genieten van onze zomervakantie.
Beelden tijdens de zomervakantie
Tijdens onze zomervakantie krijg ik ook beelden door. Nadat we 1 week in Italië zitten begint onze dochter ineens ontzettend te spugen en dit houdt niet op. Ik krijg een onbehagelijk gevoel en neem contact op met haar chirurg. Deze geeft aan dat we zo snel mogelijk een arts moeten opzoeken om te kijken of het een virus is of wat anders, maar het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt op 1,5 uur rijden. Ik heb heel sterk het gevoel dat het mis is, dat er complicaties zijn. Gelukkig stopt na 12 uur het spugen en hebben we van haar chirurg de toestemming gekregen om naar huis te rijden om vervolgens binnen 2 dagen naar de spoedeisende hulp van het UMC gegaan.
Tijdens de rit naar huis zie ik mijn dochter weer in het ziekenhuis liggen. Ik heb ook heel sterk het gevoel dat ze nog een keer moet worden geopereerd. Ik zie ineens een beeld van darmen die helemaal in een kronkel liggen, als een soort blokkade. Tegen haar vader zeg ik meerdere keren dat ik het gevoel heb dat er sprake is van een verkleving die haar darmen afsluiten. Ook benoem ik dit in het ziekenhuis, maar volgens hen kan dat niet. Er is niets te zien op de echo en haar buik voelt soepel. Toch heb ik het gezien en geef ik aan dat mijn moedergevoel me niet in de steek laat. Maar helaas moesten er nog 5 spoedopnames op de SEH, verschillende klysma’s, diverse darmspoelingen en 3 echo’s volgen, voordat men het met mij eens was en er aan het licht kwam dat er sprake was van behoorlijke verklevingen, die de darmen volledig afsloten, waardoor deze niet meer functioneerden. Met een tweede operatie tot gevolg.
Dankbaarheid voor de Beelden
Hoewel ik vroeger niets met de beelden kon of er eigenlijk niet voor open stond, ben ik nu ontzettend dankbaar dat ik iedere keer beelden door krijg. Dat ik minder uit mijn hoofd ben gaan leven en meer mijn intuïtie ben gaan volgen. Dat ik heb leren luisteren naar mijn intuïtie. Beelden waarop ik inmiddels durf te vertrouwen, te benoemen en die ik inzet om anderen dichter bij zichzelf te brengen.
Liefs,
